Kiedy telefon dzwoni w niedzielę o 5.00 rano…

…może to oznaczać dwie rzeczy: albo stało się coś poważnego… albo dzwoni nasza Dispo / CrewControl, która zajmuje się kwestiami grafikowymi, składem załóg na dany lot i podobnymi sprawami.

Dzisiejszy niedzielny lot miał być moim ostatnim z pięciodniowej rotacji: miałem lecieć do Rzymu, wcześnie rano tak jak przez ostatnie 4 dni i tym samym być z powrotem w południe, “po pracy” .

Ale już poprzedniego dnia, wylogowując się po locie z systemu dowiedziałem się, że zamiast lecieć do Rzymu polecę do Oslo – dobrze – myślę sobie, lubię Oslo (generalnie rzecz biorąc preferuję latać w kierunku północnym: Niemcy, Wyspy Brytyjskie, Dania, Skandynawia), za Rzymem nie przepadam (byłem dwa razy i obydwa razy nie podobało mi się, ale to inna historia), więc ucieszyłem się i z takim nastawieniem poszedłem do domu.

Niedziela, 5.00 rano: ledwo wyszedłem spod prysznica, z resztą pianki po goleniu na twarzy a tu słyszę jak dzwoni telefon: zmiana planów – A319 zepsuł się więc puszczają tam Avro 100. Dla mnie na razie nic nie mają, więc dostaję dyżur ‘standby’. Cieszę się, gdyż to oznacza, że mogę wrócić z powrotem do żony do ciepłego łóżka a być może będę miał wolny dzień i będę mógł go spędzić w domu wraz z rodziną.

‘Niestety’ już po godzinie, właśnie wtedy kiedy zacząłem zapadać w jeszcze głębszy sen, ponownie zadzwonił telefon: “Dzień dobry Dispo” wołam do słuchawki po czym dowiaduję się, że jednak mają dla mnie lot – lecę do Nicei, w Zurychu będę z powrotem o 12.00 – ech, trzeba znów wyjść spod pierzynki. Jak się okaże później, będzie to jeden z ładniejszych lotów, pełen pięknych widoków.

Nicea, LFMN... kilka minut po starcie

Niecałe pół godziny później siedzę już na rowerze i jadę sobie w ten niedzielny spokojny poranek – po ulicach pozbawionych ruchu i życia – na lotnisko – ot, to właśnie komfort mieszkania tak blisko lotniska. Z jednej strony jestem blisko pracy, słyszę w ciągu dnia lotnisko, więc to jest minus. Z drugiej nie stoję w korkach, nie siedzę w pociągach ani w samochodzie, za to jadę rowerkiem z walizką na bagażniku i w 8 minut docieram do centrum operacyjnego (a gdy pada deszcz  wsiadam do autobusu – to także zajmuje 8-10 minut).

Briefing z kapitanem, briefing z załogą: pogoda ładna, Nicea bezchmurna, 10 stopni, piękna jesienna pogoda. Kapitan pyta mnie który odcinek chcę lecieć, więc wybieram ten pierwszy, czyli lecę do Nicei. Bierzemy paliwo na oba odcinki, w Zurychu jest ono tańsze więc się opłaca: na każdej tonie zysk kilkudziesięciu dolarów. Pasażerów raptem około trzydziestki, co kwituję żartobliwie zwracając się do kapitana, że nie warto było wstawać rano. Kapitan na to że tak, to prawie  jak wycieczka rodzinna (138 miejsc w samolocie (A319), 5 załogi, 30 pasażerów…).
Lecimy, lot spokojny a ja już od początku zaczynam przygotowywać się do lądowania: Nicea ma specjalne podejście, ja czuję respekt przed tym lotniskiem: podejście jest na VOR, którego nie ma na lotnisku, jest na wybrzeżu; w pewnym momencie trzeba – wizualnie – skręcić w stronę lotniska i już resztę podejścia wykonać wizualnie.
Dzięki 2-3 poradom kapitana oraz konserwatyzmowi w planowaniu podejścia (wcześnie konfiguruję samolot, czyli wypuszczam klapy i podwozie) wszystko  układa się ładnie. Widoczność super, błękit morza, wille na wybrzeżu a przed nami 2.5 km pięknego pasa – nic tylko lądować. Wiatr wieje nam z lewej strony z siłą 15 węzłów. Trochę mnie zwiewa z osi pasa, dekoncentruje i wyrównanie pół sekundy za późno, więc zamiast usiąść delikatnie, siadamy z akcentem na pasie – no cóż, przynajmniej ci pasażerowie, którzy spali, wiedzą, że dotarliśmy szczęśliwie do Nicei.
Jest piękna pogoda: przekonuję się po raz kolejny, dlaczego co majętniejsi obywatele ściągają tutaj i budują sobie wille – widoki, pogoda, morze…

Sprawnie idą przygotowania wokół samolotu i małą chwilę później, już 10 minut przed planowanym czasem, kołujemy do pasa. Samolot jest lekki (ok. 70 pasażerów), więc ochoczo pnie się do góry. Widoczność dobra, niebo niebieskie, więc co chwila wyjmuję aparat z torby i robię zdjęcia.

Alpy bardzo późną jesienią

Krótko przed Mt. Blanc kapitan sugeruje, by zapytać kontrolera czy możemy zboczyć z kursu w kierunku Matterhorn i zrobić małą wycieczkę krajoznawczą po Alpach szwajcarskich…i tak już po chwili, dzięki uprzejmości kontrolera, braku większego natężenia ruchu zbaczamy z kursu i oddajemy się podziwianiu piękna Alp, robieniu zdjęć – jak dobrze, że jest autopilot   Mogę tylko dodać: definitywnie opłacało się dziś rano wstać!

Alpy, widać ładnie Matterhorn

Matterhorn, z innej perspektywy

Słynna 'trójka': Mönch, Eiger, Jungfraujoch

Flying. Swiss made.
Piotr

A ‘good’ landing is one from which you can walk away. A ‘great’ landing is one after which they can use the aeroplane again.